Inhoud

Columnreeks Black Lives Matter (deel 5/6) Potentiële medestrijders

Elvira Alberty-Meiboom

In de debatten die we dagelijks over racisme voeren, lijken we focus te verliezen. Niemand heeft baat bij een gesegregeerde samenleving; gelukkig zijn alle partijen het daarover eens. Maar ondertussen bespreken we vooral thema’s die ons verdelen in plaats van verbinden, zoals institutioneel racisme en wit privilege. Het bespreken van zulke thema’s blijft symptoombestrijding zolang we niet praten over wat er onder de huid zit.

Columnreeks Black Lives Matter (deel 4/6) Onheilspellend actueel: over een zwarte vrouw en de Amerikaanse droom

Lenny Vos

In de zomer van 2020 vond de Black Lives Matter-beweging, begonnen in de Verenigde Staten, met een reeks grootschalige demonstraties weerklank in Nederland. In dezelfde tijd verscheen de roman The Street uit 1946 voor het eerst in een Nederlandse vertaling. Het debuut van de Afro-Amerikaanse schrijfster Ann Petry, destijds – toen er nog rassensegregatiewetten van kracht waren in de Verenigde Staten – een bestseller aldaar, blijkt verrassend actueel te zijn. Maar waar zit die actualiteit ‘m precies in?

Herspellen, hertalen of herschrijven? De obstakels tijdens het lezen van de herspelde hypotekst van Van de koele meren des doods

Sander Bakx

In 1900 publiceerde Frederik van Eeden de roman Van de koele meren des doods. Sindsdien is de roman vele malen opnieuw uitgebracht of geadapteerd. De meest recente uitgave is van uitgeverij Lalito, die in september 2020 een herspelde versie uitbracht, met een voorwoord van Van Eeden dat hij schreef voor de tweede druk, een toelichting van docent klassieke talen Els Meeuse, en een lijst met vertalingen van zuster Paula’s Franstalige spreuken. Door het gebruik van een kleiner lettertype en een groter papierformaat is ook het aantal pagina’s van ruim 500 gereduceerd tot 230 pagina’s verhaal (exclusief voorwoord en toelichting). Allemaal pogingen om dit negentiende-eeuwse werk toegankelijker te maken voor een hedendaags leespubliek.

Columnreeks Black Lives Matter (deel 3/6) Break it to me gently…

Evelien Wekker

De onlangs met de P.C. Hooft-prijs bekroonde schrijver Arnon Grunberg beaamt het op de achterflap: Hallo witte mensen (2017) van Anousha Nzume is een belangrijk boek. Belangrijk, ja, maar niet gemakkelijk. Misschien dat de titel nog als een vriendelijke begroeting kan worden opgevat. En de spiegel op het voorplat doet wellicht denken aan een sprookje – maar al gauw wordt duidelijk wie er niet zal worden uitgeroepen tot de mooiste van het land. Wat het boek zo belangrijk maakt, is niet alleen de boodschap, maar ook de vorm waarin Nzume die overbrengt.

Columnreeks Black Lives Matter (deel 2/6) In theorie zijn we creatieve levenskunstenaars

Ricardo van Mildert

‘Wees als een vogel… Laat je niet vastbinden, je hoeft niet te kiezen.’ Het zijn deze woorden, uitgesproken tijdens een vluchtige ontmoeting bij een rood stoplicht, die door Sinan Çankaya’s hoofd blijven spoken. Zijn boek Mijn ontelbare identiteiten (2020) beschrijft zijn zoektocht naar deze vrijheid, maar vooral ook zijn ervaringen met racisme onderweg, de ontmoetingen die hem getekend hebben. Mijn ontelbare identiteiten was het laatste boek dat we lazen in het kader van de leesclub over racisme die eind 2020 werd opgezet aan de Open Universiteit. Het was uitgekozen door de deelnemers zelf. Blanco maar met de kritische bril van iemand die zich tijdens bijeenkomsten graag laat gelden, begon ik mijn leestocht.

Vorming of vermaak? Veranderingen in de overheidsbemoeienis met amateurkunst

Peter van der Zant

Vanaf de Tweede Wereldoorlog heeft de overheid de amateurkunstbeoefening in Nederland gestimuleerd met geld, informatie, onderzoek en advies. Dat is opmerkelijk, omdat de overheid amateurkunst heel goed aan de vrije markt zou kunnen overlaten. Amateurkunst kan immers beschouwd worden als een ontspannende vorm van vrijetijdsbesteding, waarbij burgers vrij zijn om zelf een kunstdiscipline (individueel of in groepsverband) te beoefenen en uit allerlei aanbieders van diensten op de markt (verenigingen, gezelschappen, docenten, cursussen en dergelijke) te kiezen. Toch heeft de overheid motieven gehad zich met de beoefening van amateurkunst te bemoeien.

Columnreeks Black Lives Matter Introductie

Tijdens de lockdown in het najaar van 2020 en voorjaar van 2021 nam een honderdtal studenten van alle faculteiten van de Open Universiteit deel aan een leesclub die maandelijks digitaal bijeenkwam. Onder het mom van ‘educate yourself’ stond een reeks klassiekers in de anti-racistische literatuur op het programma

Columnreeks Black Lives Matter (deel 1/6) Engagerende feiten: Wij slaven van Suriname en het Nederlandse zelfbeeld

Simona Wiegman

‘Van welk land werd Chan Santokhi in 2020 minister-president?’, vroeg Philip Freriks onlangs aan de deelnemers van De Slimste Mens. Tot hun eigen schaamte wist geen van de kandidaten het antwoord. Aan welke kennis van Suriname ontbreekt het veel Nederlanders nog meer? Toen ik de in 2020 verschenen heruitgave las van Wij slaven van Suriname (1934) van Anton de Kom stelde ik vast: veel. En dat terwijl de geschiedenis die De Kom beschrijft niet alleen de geschiedenis is van Suriname, maar vooral ook die van Nederlanders in Suriname. Een geschiedenis waarvan in het Nederlandse straatbeeld nog altijd de baten te zien zijn – en, onder de oppervlakte, ook de schrijnende kosten.

De Silent Book Club. Boekenclub zonder betutteling voorziet in behoefte

Lucienne Bongers

Lezen en literatuur bespreken in groepsverband is een geliefde vorm van vrijetijdsbesteding. De animo voor de Silent Book Club, een nieuw type boekenclub afkomstig uit de Verenigde Staten, lijkt te wijzen op een behoefte aan minder spelregels en verplichtingen en past daarmee in een trend die ook bij andere vormen van vrijetijdsbestedingen wordt gezien. Een vergelijkend onderzoek maakt duidelijk waarin de Silent Book Clubs verschillen van de traditionele Nederlandse leesclubs en wat de aantrekkingskracht is van deze ‘regelloze’ boekenclub.

Aandacht en vervolmaking. Iris Murdochs morele filosofie

Michel Krott

‘Liefde is het buitengewoon moeilijke besef dat iets anders dan jezelf echt is. Liefde, en dus kunst en moraal, is de ontdekking van de werkelijkheid.’ Met deze uitspraak zette de Britse schrijfster Iris Murdoch zich eind jaren vijftig van de vorige eeuw af tegen een lange, overwegend masculiene traditie in de westerse wijsbegeerte. Zelfverzekerd bracht zij naar voren dat liefde – een gevoel dat vaak is genegeerd in de westerse filosofie – fundamenteel is voor een ethisch leven. Dit idee is onmiskenbaar aangeslagen, want de belangstelling voor het filosofische werk van Murdoch is sterk gegroeid. Met name in Nederland en België, waar dit werk relatief onbekend is, lijkt de morele filosofie van Murdoch steeds meer waardering te oogsten; zo publiceerde Katrien Schaubroeck onlangs een prikkelende inleiding tot Murdochs ethische gedachtegoed. Maar wat maakt dit gedachtegoed nu zo interessant? Waarom is deze morele filosofie in de eenentwintigste eeuw nog steeds, of opnieuw, relevant?

Boven is het stil

Anne-Sophie De Mey

In deze serie columns bespreken stafmedewerkers een film vanuit diverse cultuurwetenschappelijke disciplines. Ditmaal bespreekt masterstudent Cultuurwetenschappen Anne-Sophie de Mey Boven is het stil (2013) van Nanouk Leopold.

Een roman herwerken tot film is altijd een heikele opgave. Niet zelden lijkt de bewondering van de regisseur voor de schrijver tot een zekere verlamming in het eigen werk te leiden. De verfilming maakt in zo’n geval sterker gebruik van literaire dan van cinematografische middelen om het narratief te ontwikkelen, zoals bijzondere cameratechnieken en een belichting en geluidsband die de conventie overstijgt. Een in de hand gehouden camera waarmee personages op de huid worden gezeten dan wel een vast camerastandpunt zorgt voor een heel andere interpretatie van de in beeld gebrachte lichamen en plaatsen, zodat een groot deel van het verhaal aan de hand van deze keuzes verteld kan worden.

Beeldvorming in beweging. Kan de luipaardman bijdragen aan een postkoloniale dialoog in het Afrikamuseum?

Joris Van Doorsselaere

In het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika (KMMA) in Tervuren, aan de rand van Brussel, waait sinds kort een nieuwe wind. Bij de heropening eind 2018, na een grondige renovatie van vijf jaar, kreeg een aantal sculpturen een nieuwe plaats in een kelderruimte. Het gaat om beelden met een sterke koloniale en ideologische geladenheid. Hoewel de museumdirectie ervoor koos om ze geen deel meer te laten uitmaken van de vaste collectie, zijn de beelden nog steeds te bezichtigen in een zijkamer van de ondergrondse toegang. Bij het binnentreden valt te lezen ‘buitenspel gezet’.

De moeder aller relatiedrama’s. Ingmar Bergmans Scènes uit een huwelijk

Jeroen Vanheste

In deze serie columns bespreken cultuurwetenschappers een film vanuit verschillende disciplines. Ditmaal bespreekt filosoof Marieke Borren Boyz n the Hood.

Zoals er boeken zijn die je steeds opnieuw kunt lezen, zo zijn er films die je altijd weer kunt zien omdat ze blijven boeien en nooit gaan vervelen. Voor mij zijn dat bijvoorbeeld Solaris (1972, Andrei Tarkovski), Vertigo (1958, Alfred Hitchcock), In the Mood for Love (2000, Wong Kar-Wai), Tokyo Story (1953, Yasujiro Ozu), (1963, Federico Fellini) en Mulholland Drive (2001, David Lynch). Dergelijke films zijn metgezellen voor het leven, een onderdeel van de bagage die je altijd bij je draagt. Op mijn persoonlijke lijstje staan zeker ook enkele films van Ingmar Bergman: bijvoorbeeld Persona (1966), Geschreeuw en gefluister (1972) en Fanny en Alexander (1982). En natuurlijk Scènes uit een huwelijk, de moeder aller relatiedrama’s. De Scènes werden in 1973 uitgezonden op de Zweedse televisie als miniserie van zes afleveringen van 50 minuten; een jaar later maakte Bergman er ook een bioscoopversie van bijna drie uur van.

Boyz n the Hood, dertig jaar later

Marieke Borren

In deze serie columns bespreken cultuurwetenschappers een film vanuit verschillende disciplines. Ditmaal bespreekt filosoof Marieke Borren Boyz n the Hood.

‘One out of every twenty-one black American males will be murdered in their lifetime.’ Deze zin verschijnt in beeld nog vóór het begin van John Singletons Boyz n the Hood – dat dertig jaar geleden verscheen in de bioscopen en sinds 2002 is opgenomen in de Amerikaanse National Film Registry voor ‘cultureel, historisch of esthetisch belangwekkende’ films. Wie deze film nu bekijkt, na de wereldwijde golf van protest tegen straffeloos politiegeweld tegen zwarte mensen, zal zich misschien zo nu en dan verbazen.

Circulaire herinnering. De werking van ‘postmemory’ in Ik wil je laten weten dat we er nog zijn (2020) van Esther Safran Foer

Sander Bakx

Aan het begin van 2020 publiceerde Esther Safran Foer haar memoires Ik wil je laten weten dat we er nog zijn. Esther is de dochter van twee overlevenden van de Holocaust uit het door de nazi’s verwoeste dorp Trochenbrod in het hedendaagse Oekraïne. Haar vader, Leibel, pleegt negen jaar na de oorlog, gepijnigd door het verleden, alsnog zelfmoord. De moeder van Esther, Ethel, vertelt af en toe verhalen van voor en tijdens de oorlog, maar houdt meestal haar mond dicht. De verschrikkingen zijn te groot om over te praten. Over het verleden van haar vader weet Esther dan ook vrijwel niets. Als ze er op een dag achter komt dat haar vader voor de oorlog een andere vrouw en een ander kind had, raakt ze geïntrigeerd en gaat ze op zoek naar het verleden van haar ouders.

(On)handigheid

Anne-Sophie De Mey

Hoewel ik graag kook, vervelen kookprogramma’s me snel. Vrijwel alle kookprogramma’s presenteren koken als een reeks soepel verlopende handelingen. Laat een ervaren kok dan nooit een ui op de grond vallen? Dat kan ik moeilijk geloven. Onhandigheden worden in de montage van dergelijke programma’s simpelweg geknipt. Hoewel: populaire kookprogramma’s maken soms de onhandigheden van hun koks als bloopers toegankelijk, bijvoorbeeld op sociale media of via de website van het programma. Het afzonderen van de ‘mislukkingen’ uit de normale kookpraktijk maakt van onhandigheid echter iets uitzonderlijks (dat net daarom lachwekkend kan zijn).

Misdiagnose en non-conformisme: Body Snatchers in vier variaties

Tom Giesbers

Het wordt de laatste jaren steeds gebruikelijker om het sciencefictiongenre te bekijken als een manier om actuele maatschappelijke problematiek te transplanteren naar een niet geheel bekende context. Bijvoorbeeld in een extrapolatie van een huidige toestand naar een versnelde chronologie die de implicaties van huidige tendensen verkent, maar soms ook een bekende context met een enigszins aannemelijk speculatief-fictief element.

De grensoverschrijdende netwerken van Johan Visscher in een Zuid-Afrikaanse propaganda-oorlog

André Paijmans

In Nederland en in andere voormalige koloniale grootmachten staat het koloniale verleden meer dan ooit ter discussie. Zwarte Piet, het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen in Hoorn en de aanduiding van de zeventiende eeuw als de Gouden Eeuw hebben bij velen terecht hun jarenlange vanzelfsprekendheid verloren. In de discussie over ons koloniale verleden is er weinig aandacht voor Zuid-Afrika.

Nietzsche: de gids naar een duurzaam leven?

Raoul van Aalst

Henk Manschot is emeritus-hoogleraar filosofie en ethiek, en zet zich in voor een duurzamer leven. In 2016 verscheen van hem het boek Blijf de aarde trouw. Daarin stelt Manschot vast dat de ecologische crisis de mensheid dwingt om zich radicaal te bezinnen op het leven dat zij heeft geleid, en op haar modernistische wereldbeeld. De relatie van de mensen tot de aarde heeft een nieuwe oriëntatie nodig, waarin de aarde niet alleen een bron is waarover beschikt kan worden, maar waarin ook limieten worden gesteld aan het menselijk handelen.

Heidegger, bureaucratie en de Cito-toets

Wilma de Groot

Wie de ontwikkelingen binnen het onderwijsveld een beetje volgt weet dat de schoolkeuzetoets voor leerlingen van groep 8 van de basisschool – in de volksmond bekend als ‘de Cito-toets’ – de geesten verdeelt. In dit artikel bekijkt Wilma de Groot wat de techniekfilosofie van Martin Heidegger te zeggen heeft over één van de veelbesproken hete hangijzers: de groeiende bureaucratie die het testen met zich meebrengt.

Terug tot Ina Damman: Simon Vestdijk over de kracht van de verbeelding

Michel Krott

Het werk van Simon Vestdijk is in Nederland onverminderd populair. Zo is onlangs de roman Terug tot Ina Damman, het derde en bekendste deel van de achtdelige Anton Wachter-serie, opnieuw uitgebracht. In dit boek volgen wij Anton Wachter als leerling aan de HBS te Lahringen. Anton ontwikkelt in zijn tweede schooljaar een platonische liefde voor Ina Damman, een meisje uit Driehuizen. De ondertitel van de roman luidt dan ook ‘de geschiedenis van een jeugdliefde’.

Jammen met W.F. Hermans. Onsterfelijkheid en mislukking in de film Beyond sleep van Boudewijn Koole

Luc Brouns

De roman Nooit meer slapen van W.F. Hermans gold lange tijd als onverfilmbaar. ‘Het is te mooi, het is literatuur’: zo stak Jan Blokker, nota bene de voorzitter van het Productiefonds voor de Nederlandse film, niet onder stoelen of banken dat het medium film per definitie vulgair is en niet geschikt voor de schoonheid. Regisseur Boudewijn Koole dacht daar anders over en maakte de film Beyond Sleep.

Identiteit en erkenning volgens Francis Fukuyama.

Joost Geevers

De Amerikaanse socioloog en filosoof Francis Fukuyama (1952-) werd aan het einde van de vorige eeuw wereldberoemd met zijn werk The End of History and the Last Man (1992). Hierin stelde hij dat het einddoel van de geschiedenis, gedefinieerd als een wereldwijde ontwikkeling in de richting van de liberale, aan de markteconomie gebonden democratie, nabij was. Sinds die tijd heeft de wereld zich weerbarstiger getoond. In zijn onlangs in het Nederlands verschenen essay Identity. The Demand for Dignity and the Politics of Resentment (2018) formuleert Fukuyama een herbezinning op zijn ideeën in het licht van de huidige wereldpolitiek.

De rode loop: corona van de 18de eeuw?

Jos H. Pouls

Een voorrecht zou ik het niet willen noemen, maar bijzonder is het wel: in deze maanden wonen in Peel en Maas. Veel harder dan in deze gemeente heeft het corona-virus in Nederland nergens toegeslagen. De afgelopen weken is vrijwel dagelijks iemand gestorven aan het virus in het dorp waar ik woon, Meijel. Sommigen daarvan kende ik goed, anderen enkel van naam en weer anderen slechts van hun woonadres. En dan zijn er de vele sterfgevallen in het verpleeghuis waar mijn partner werkt, een oord waar het virus al diverse dodelijke slachtoffers heeft gemaakt. Corona is me aldus dicht genaderd en hoewel nog niet behorend tot de risicoleeftijd, bezorgt de epidemie me best angstige momenten.

De tijddoos

Anne-Sophie De Mey

Ik word wakker en heb geen idee hoe laat het is. Na enig woelen besluit ik mijn wekker te raadplegen; de oplichtende cijfers komen als een opluchting. Toch blijft de gedachte 'halverwege de nacht' te zijn aan me knagen. Hoezo, halverwege? Als ik het over ruimte heb, kan ik me inderdaad halverwege mijn route bevinden – maar hoe kan ik dit nou zeggen over de tijd? Daarvoor moet ik tijd als het ware beschouwen als een afgebakend domein waarvan de grootte voor mij relevant is en waarin ik mijn positie kan bepalen: de tijd moet in mijn gedachten omgevormd zijn tot ruimte.

Een weinigje beschaaving

Anne Oechtering

In het jaar 1792 – midden in de periode van de Verlichting – verschijnen twee opmerkelijke publicaties: in Londen Mary Wollstonecrafts essay A Vindication of the Rights of Woman en in Amsterdam de eerste aflevering van Catharina Dólls Almanak voor vrouwen door vrouwen (1792-1818). Mary Wollstonecraft (1759-1797) was een Engelse auteur, filosofe, en uitgesproken voorvechter van vrouwenrechten. A Vindication verschijnt vijf jaar voor haar dood en is een krachtig geluid in de internationale discussie over de positie van de vrouw.

Negenennegentig Zwarte Pieten

Anne-Sophie De Mey

In de winkelstraten hangt sinds enkele dagen een affiche waarop alle inwoners van het stadje worden uitgenodigd om binnenkort, 'samen met negenennegentig Zwarte Pieten', Sinterklaas te verwelkomen aan de kade. Die ene Zwarte Piet die op de affiche is afgebeeld, grijnst me toe vanachter een dikke laag bruinzwarte make-up. Nochtans is in België de afgelopen jaren stilzwijgend beslist om de Sint, bij zijn officiële aankomst in Antwerpen en in het bijhorende televisieprogramma, vergezeld te laten gaan van 'roetpieten' met slechts enkele zwarte veegjes op hun gezicht, alsof ze zopas uit de schoorsteen zijn gerold.

Wat is eigenlijk een vrouw?

Femke Kok

Wat is eigenlijk een vrouw? In de zaak van Caster Semenya tegen het IAAF is deze vraag de olifant in de kamer. Sporttribunaal CAS stelt in zijn uitspraak dat de bepaling van het IAAF om een bovengrens te stellen aan de testosteronwaarden van vrouwelijke atleten discriminatoir is, maar tegelijk ook nodig om de integriteit van de vrouwenatletiek te bewaken. De rechters laten zich niet expliciet uit over de vraag of hyperandrogene atleten vrouwen zijn of niet.

Nationaal historisch besef en de herdenking van een protestantse martelaar

Jan-Willem Hueting

In 2017 werd in veel Nederlandse kerken aandacht geschonken aan de viering van vijfhonderd jaar ‘Luther spijkert zijn 95 stellingen op de deur van de slotkapel in Wittenberg’. Daarbij werd vooral ingegaan op de betekenis van Luther voor het protestantisme in Europa. De Protestantse Kerk in Nederland kwam met een themasite, publicaties en allerlei activiteiten. In de viering klonk nadrukkelijk door dat er na vijfhonderd jaar ruimte is voor oecumene.

Netwerken rond Raden Mas Noto Soeroto (1888-1951)

Anneke Radstake

Het leven van de Javaanse prins Raden Mas Noto Soeroto (1888-1951) speelt zich af binnen de ‘imperial space’, een ruimte, die in de literatuur door wetenschappers als Frederick Cooper en Ann Laura Stoler beschreven wordt als een dynamische ruimte waarin moederland en kolonie elkaar beïnvloeden en daardoor niet los van elkaar bestudeerd kunnen worden. Noto Soeroto, die in 1906 naar Nederland komt om in Leiden rechten te gaan studeren, maakt naam als dichter en schrijver.

De Meester van Elsloo

Jos H. Pouls

In het Bonnefantenmuseum in Maastricht is momenteel een fraai overzicht te zien van de zo genaamde Meester van Elsloo. Deze Maaslandse beeldhouwer uit omstreeks 1520 werd in 1940 door J.J.M. Timmers in het leven geroepen. Zijn oeuvre groeide daarna uit tot meer dan 200 sculpturen. Momenteel heerst echter vooral twijfel over de vraag of de Meester van Elsloo wel ooit heeft bestaan. De expositie illustreert op fraaie wijze de deconstructie van deze middeleeuwse meester. Jos Pouls doet verslag.

Het korte verhaal – waardering voor een vluchtig genre

Mathijs Sanders

De populariteit van het korte verhaal is in de loop van de literatuurgeschiedenis aan schommelingen onderhevig. In de negentiende eeuw profiteerde het genre van de opkomst van de periodieke massapers, die nieuwe mogelijkheden bood voor literaire experimenten en een bron was van cultureel amusement. Inmiddels lijkt het korte verhaal commercieel kansloos. Maar vanuit de marge vecht het genre zich een weg terug. Waar liggen de kansen?

Schrijvers en internet

Marc van Zoggel

In 1995 brengen schrijfster Helga Ruebsamen en dichter Rogi Wieg een week in afzondering door in een kamer in de Euromast, met als enige mogelijkheid tot contact met de buitenwereld een fax en een computer met internetverbinding.

De lezer in Frankenstein

Marieke Winkler

Dit jaar viert Mary Shelley’s beroemde roman Frankenstein, or the Modern Prometheus zijn 200-jarige bestaan. Het tragische verhaal van het monster van Frankenstein blijft steeds nieuwe lezersgeneraties aanspreken en sinds de eerste publicatie in 1818 is het boek nooit uit druk geraakt.

Jezelf zijn in een digitale wereld

Femke Kok

Zijn sociale media zoals Facebook en Instagram passieve media, waarop we ons 'ware ik' kunnen tonen? Of dragen deze sociale media juist bij aan de vorming van onze identiteit?

‘Rome’ in La Boverie in Luik

Jos H. Pouls

Wat kan ‘reizen’ betekenen voor een mens? Als nuchter burger van het huidige tijdsgewricht, waarin (verre) reizen de normaalste zaak van de wereld is geworden, ben je geneigd om te antwoorden: ‘Hangt ervan af, maar meestal niet zo veel’.

Hans Calmeyer: van jodenredder tot ‘Schreibtischmörder’

Michiel Satink

Hans Georg Calmeyer wordt door historici in Duitsland gezien als 'groter dan Oskar Schindler'. Deze Duitse ambtenaar die in de oorlogsjaren in Den Haag besliste over leven en dood in kwesties wie wel en wie geen jood waren, wordt in Nederland echter veel minder bejubeld. Na aanvankelijk een positief oordeel van historici De Jong en Presser wordt hij in latere jaren ook wel gezien als 'Schreibtischmörder'.

Twee kunstenaars-biografieën

Jos H. Pouls

Lisette Almering en Marjet van de Weerd hebben vijf jaar lang intensief gewerkt aan het voorbereiden en schrijven van een kunstenaarsbiografie over respectievelijk Lodewijk Schelfhout en Emil Epple. Beide publicaties zijn het afgelopen half jaar verschenen.

De stelling

Martijn van der Burg

De afgelopen jaren is ‘valorisatie’ een toverwoord geworden in de Nederlandse wetenschap. Steeds vaker worden onderzoeksprojecten niet enkel beoordeeld op hun bijdrage aan de wetenschap maar ook op hun (potentiële) maatschappelijke impact.

Column

Rein de Wilde

Er is binnen de sociale wetenschappen een genre dat men in het Duits zo mooi Zeitdiagnose noemt. Welke fundamentele veranderingen zijn er gaande in onze huidige samenleving en hoe beïnvloeden die ons leven in de naaste toekomst?

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

© 2019 Open Universiteit | Lees de disclaimer en de privacyverklaring van de OU | Voor het colofon zie Over LOCUS | Voor contact met de redactie kunt u mailen naar locus@ou.nl